De bijbelse taal is niet het verlengde van onze taal. Versta je de taal van een bijbelverhaal als onze taal, dan begrijp je het niet. Naast het zich voortdurend reproducerende onderwijs-jargon, blijkbaar de taal van onderwijsgevenden, kan het geen kwaad zich meer deconstructief[1] op te stellen. Dat betekent bijvoorbeeld: ga terug naar de oorspronkelijke intuïtie, probeer feeling te ontwikkelen voor het organische en procesmatige. Niet alles groeit in één dag of één uur. Het grootste deel van de ijsberg zit onder water. Alle ontwikkelde onderwijstechniek beoogt uiteindelijk bij de ander, bij het kind, leerling, student te zijn, mee te maken wat en hoe hij/zij doet om die ander de gelegenheid te bieden, verder te komen en te gaan in het rechte spoor, het spoor dat tot zijn doel voert, betrouwbaar is.
[1] Zie bijvoorbeeld John D.Caputo, Deconstruction
in a nutshell, a conversation with Jacques Derrida, New York, Fordham University
Press, 1997.